تن-ها

صادق تر اگر که باشم،
نه آتش شوقی مانده، نه توانی به گیراندن آتشی،
از این سموم که بر طرف آن بوستان بگذشت، خاکستری اگر که مانده باشد، همه ترس است از خو کردن به چهار دیوار یخ زده تنهایی

خانم به چی پایبندی ؟

برقع را روی چشم هام بیانداز که کسی خط این عریان نگاه را نمی تواند خواند

كل نفس ذائقة الموت

مینیمالیست نبودم که من

شما بودی که به نیم نگاهی، دراز راز دل ما را می زدی زیر آواز
حالا که میان شلوغ این مکاره بازار، نگاه من از رونق
دیگر کسی ز من حکایت افسانه هزارو یک شب نخواد

به همین سادگی

برف هم برای باریدن ناز میکند. لختی میبارد و می ایستد. حضورش انگار گلایه یست.
همین روز هاست که یک شیشه ودکا به دست، به ایستم زیر درد فروخفته آسمان، فریاد کنم که سرمایت را به جان خریدار، سفید کن، یک دست ، این زمین خاکستری را.

هه هه

"وصال دولت بیدار،
هه هه
ترسمت ندهند
که خفته ای تو در
آغوش بخت
خواب زده

سلام کردم و با من به روی خندان گفت
که ای
خمار کش
مفلس
شراب زده

وصال دولت بیدار،
هه هه "