سرو را که آن طور سر به فلک کشیده، قد بر افراشته میان برف ها علم می کنند. آدم زیر لب زمزمه اش می گیرد که استاده ام چو شمع مترسان ز آتشم

چه فریاد ها

نگو که آسمان گرفته است
این شهر روزگاری شاهد عاشقی ما بود