که خزانت شوم بیا

همچون زنی عریان که تنها به خواب رود، درخت باغچه ما همه برگ هاش را به باد داد و اما برفی نبارید

مادر بزرگ دیروز مرد، و دیگر نام خدا را جز هنگام  خدا حافظی نخواهم شنید

 

چشمهایم به اتفاق دستهای تو، از کدام ارتفاع پست، از کدام سکه افتاد 

که مالی خولییای فرتوت ذهنم، اینطور میان ملافه های چروکیده بوی عرق میدهد 

دیروز دلخوشی های کودکانم را طلاق دادم

و امروز به هزار سکه مهرم عروسکی نمیتوان خرید  

اعتصموا

یه بنده خدایی(بنده کدام خدایی؟) بود میگف هر ملحد خوبی یه زمانی مؤمن خوبی بوده. حالا حکایت ماست.

فرازی از رمان نانوشته ام

عینک را به چشاش زد و خندید. نفهمید که چقدر شبیه آن دوران شد که چقدر عاشقش بودم. آن وقت ها با آن ظاهری که بیخیالی و یلگی ازش میبارید یک طوری  با آن چشمهای سیاه،  پشت عینکش میخندید که نمیتوانستم نخندم و دنیا به تخمم نباشد. قانون زندگیش بی آنکه خودش بداند همین بود.

بزرگتر که شدیم دیگر عینک نمی زد، خوشگل تر هم شده بود و انگار با آمد و رفت هر آدمی از مقابل چشمهاش یک سال بزرگ تر میشد. یعنی که آن اصل نخستین دنیا به تخم چپ نداشته اش، کم کم  یادش رفته بود. دیگر باس ذره بین مینداختی که لبخندی ببینی. من هم دیگر عاشق نبودم. نه اینکه قضیه آن خندهای قاه قاه باشد که دیگر نبود. من هم از ماجراها و عشقهایی که گذشته بود درس زیاد گرفته بودم.

پشت عینک که خندید شبیه آن روزها، باز یادم آمد که خیلی وقت هس که دیگر نه من منم، نه او او.

A single drop of poison

- خیلی حس تنهایی می کنم، همه دارن میرن
- توام میری امروز، فردا
-منظورم این نیس که من میرم یا نه. کلن کسی نباید میرف ..

آدم است دیگر،

،گاهی

 نه به عطش هوسی، نه به شوق آرزویی، نه از منگی  کشف ناشناخته ای 

گاهی، بی هیچ دلیلی و حتا دانسته پاش میلغزد به دام وابستگی

آدم است دیگر

1984

یک روز باید برسد که همه میر حسین وار پشت به فیس بوک کنیم که من تسلیم این صحنه آرایی خطر ناک نمی شوم.

بی قراری

گفتم باز دلم تنگ این روز ها خواهد شد، لبش را گزید که قرارمان نبود.
شب که چمدان می بستم، سیگار سوم را آتش کرد. به روش نیاوردم که قرارمان نبود.

خون ارغوان ها

با این همه عکس که آویخته اید
دیوارهای شهر، اما
هنوز گواهند
آن چه را که از چشم های ما گذشت

ولضالین

برق ناگهان رفت
و من لب های تو را
میان هزار و یک شب بی قصه
هنوز گم کرده ام

فراغ

غریب، قلب مغلوب من است،

که بی هوس حادثه ای

از همهمه ی کوچه های روایتگر، خاموش می گذرد.

تن-ها

صادق تر اگر که باشم،
نه آتش شوقی مانده، نه توانی به گیراندن آتشی،
از این سموم که بر طرف آن بوستان بگذشت، خاکستری اگر که مانده باشد، همه ترس است از خو کردن به چهار دیوار یخ زده تنهایی

خانم به چی پایبندی ؟

برقع را روی چشم هام بیانداز که کسی خط این عریان نگاه را نمی تواند خواند

كل نفس ذائقة الموت

مینیمالیست نبودم که من

شما بودی که به نیم نگاهی، دراز راز دل ما را می زدی زیر آواز
حالا که میان شلوغ این مکاره بازار، نگاه من از رونق
دیگر کسی ز من حکایت افسانه هزارو یک شب نخواد

به همین سادگی

برف هم برای باریدن ناز میکند. لختی میبارد و می ایستد. حضورش انگار گلایه یست.
همین روز هاست که یک شیشه ودکا به دست، به ایستم زیر درد فروخفته آسمان، فریاد کنم که سرمایت را به جان خریدار، سفید کن، یک دست ، این زمین خاکستری را.

هه هه

"وصال دولت بیدار،
هه هه
ترسمت ندهند
که خفته ای تو در
آغوش بخت
خواب زده

سلام کردم و با من به روی خندان گفت
که ای
خمار کش
مفلس
شراب زده

وصال دولت بیدار،
هه هه "