ولضالین

برق ناگهان رفت
و من لب های تو را
میان هزار و یک شب بی قصه
هنوز گم کرده ام

فراغ

غریب، قلب مغلوب من است،

که بی هوس حادثه ای

از همهمه ی کوچه های روایتگر، خاموش می گذرد.