رویا

خیال برخاستن ندارم
میان لالایی آغوشت
یک بار
کاش می شد مرد

چه خیال ها گذر کرد

نیستی و دلم ورم می کند
نیستی و موهایم ویار شانه می کند
نیستی و درد بچه می کند
نیستی و رویاهایم را مرده می زایم

من مادر همه یتیم های عالمم

چنین تلخ که ماییم

خوشا به حال شیرین که خسروی داشت و فرهادی

بدا به حال ما که کاراکتر های اصلی زندگی مان را در شلوغی آمد و رفت سیاهی لشکر ها گم می کنیم