شیرین باید بود تا شیرین را فهمید، یعنی که زن باید بود. اینست به گمان من دلیل فراری که کیارستمی از به تصویر کشیدن داستان شیرین به آن شکلی که معمول است دارد.
یعنی که کیارستمی میفهمد که هیچ تصویری از چشمان این شیرین هایی که "نه تصویر عشق که خود عشقند" گویاتر نیست.
یعنی که کیارستمی میفهمد که برای بازگویی داستانی عاشقانه باید که همه مردها (و حتی خودش) را در سایه نگه داشت و زوم کرد میان تار و پود هر حالت صورتی زنانه.
زنانی که اشک هایشان در به تصویر کشیدن هر مشتقی از عشق از هر زبده بازیگری تواناتر است.
یعنی می خواهم بگویم
باید شیرین بود
تا خسروانه پس از "من نیز بر او عاشقم" ولی نیاورد
باید شیرین بود تا فهمید
وقتی مشغول بازی های کودکانه ای،
عشق،
چگونه بی خبر، قرارت را مبرد،
خوابت را میگیرید،
بالغت میکند، زنت میکند
و تازه میفهمی
که آنچه سرنوشت میپنداشتی، بازی مردانه ایست که در آن مغ و نامه رسان و شاپور یکی اند
باید شیرین بود تا فهمید
ناز را در اوج نیاز،
راندن معشوق را وقتی که تمام تنت تمنای اوست
باید شیرین بود برای فهمیدن همان یک کلام نه،
حتی آن هنگام که از همه داشته هایت برای گفتن آری ای گذشته ای
باید شیرین بود
تا عشق در جان فرهاد ریختن را فهمید
و پنهانی،
سرخوش هم شد، شیرین هم شد،
باید شیرین بود که اشک ریخت بر کار زار فرهاد،
باید شیرین بود تا فهمید که درد شیرین اگر از فرهاد بیشتر نبود، کمتر هم نبود
باید شیرین بود
تا گریست،
بر تلخی داستانی که در آن عقوبت زنانه زیستن مردانه مردن است.
