زندگی باز زیادی سخت شده و بیش از سختیش احمقانه ! بار این سبکی عجیب سنگین است وقتی كه دلت از خاکی كه از آن تو باید باشد پر است، وقتی كه در و دیوارهایی كه به اندازه ی این ۷ سال آشنایند ، به طرز جان کاهی پر از خاطره اند
وقتی آینده و زندگی ت در دست آن خواهر بسیجی است ، وقتی كه گوش دادن به رادیو امانت را میبرد، وقتی صدای تو را کسی نمیشنود، وقتی كه تنهایی و روز ها طولانی اند، وقتی كه روز را برای رسیدن شب میگذرانی و شب را برای رسیدن روز ، و هر کس كه میفهمید تو را دیگر نیست، وقتی دلت از هر چه زنجیر بود بدان، گسست و دیوانه دل افسار گسیخته ات سر در گم به هر جا كه میتوانست سری کشید و آرام نگرفت .
وقتی كه زمینی نیست كه سر بی سامانت را فارغ از ترس هزار کابوس به بالینش بگذاری وقتش میشود كه از سر ناچاری انگار! چمدان ببندی و از این کویر وحشت فرار کنی به کویر وحشتی دیگر لابد. بعد از آنجا كه نخبه ی این مملکت هستی و میتوانی مغزت را چند صباحی اجاره بدهی به هر جا كه اولیه ترین مایحتاج زنده بودنت را فراهم کند، مینشینی پای کامپیوتر یک لیست رنکینگ ، یک گوگل مپ!
هی آینده ی من، بخت من! کجای این دنیایی؟ در سواحل سانتا باربارا یا بغل خط استوا ؟ میان ساختمانهای بلند و خیابانهای منظم نیویورک؟ یا وسط صحرای تگزاس ؟ میان یخبندان کانادا؟ یا سرزمین صلح و آرامش، سویس؟ بعد از پوچی این زندگی احمقانه خنده ات میگیرد. زل میزنی به مانیتور و بغض میکنی. دلت میرود كه کسی باشد كه آنقدر نگاهش کنی كه بغضت بترکد و سرت را بچسبانی محکم به گرمی آغوشش. و باز کسی نیست و این سرزمین فقط خاطره است و تو میان خاطرهها تنها !